Προς Γαλάτας
Κεφάλαιο ς’ [6] // Εδάφια 1-12
1Ἀδελφοί, καὶ ἐὰν ἄνθρωπος ἀπερισκέπτως πέσῃ εἰς κανὲν ἁμάρτημα, σεῖς οἱ πνευματικοὶ διορθόνετε τὸν τοιοῦτον μὲ πνεῦμα πραότητος, προσέχων εἰς σεαυτόν, μή καὶ σὺ πειρασθῇς.2Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε καὶ οὕτως ἐκπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.
3Διότι ἐὰν τις νομίζῃ ὅτι εἶναί τι ἐνῷ εἶναι μηδέν, ἑαυτὸν ἐξαπατᾷ.4Ἀλλ᾿ ἕκαστος ἄς ἐξετάζῃ τὸ ἑαυτοῦ ἔργον, καὶ τότε εἰς ἑαυτὸν μόνον θέλει ἔχει τὸ καύχημα καὶ οὐχὶ εἰς τὸν ἄλλον·5διότι ἕκαστος τὸ ἑαυτοῦ φορτίον θέλει βαστάσει.
6Ὁ δὲ κατηχούμενος τὸν λόγον ἄς κάμνῃ τὸν κατηχοῦντα μέτοχον εἰς πάντα τὰ ἀγαθὰ αὐτοῦ.
7Μή πλανᾶσθε, ὁ Θεὸς δὲν ἐμπαίζεται· ἐπειδή ὅ, τι ἄν σπείρῃ ὁ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θέλει θερίσει· 8διότι ὁ σπείρων εἰς τὴν σάρκα ἑαυτοῦ θέλει θερίσει ἐκ τῆς σαρκὸς φθοράν, ἀλλ᾿ ὁ σπείρων εἰς τὸ Πνεῦμα θέλει θερίσει ἐκ τοῦ Πνεύματος ζωήν αἰώνιον.
9Ἄς μή ἀποκάμνωμεν δὲ πράττοντες τὸ καλόν· διότι ἐὰν δὲν ἀποκάμνωμεν, θέλομεν θερίσει ἐν τῷ δέοντι καιρῷ.10Ἄρα λοιπὸν ἐνόσῳ ἔχομεν καιρόν, ἄς ἐργαζώμεθα τὸ καλὸν πρὸς πάντας, μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως.
11Ἴδετε πόσον μακρὰν ἐπιστολήν σᾶς ἔγραψα μὲ τὴν χεῖρά μου.12Ὅσοι θέλουσι νὰ ἀρέσκωσι κατὰ τὴν σάρκα, οὗτοι σᾶς ἀναγκάζουσι νὰ περιτέμνησθε, μόνον διὰ νὰ μή διώκωνται διὰ τὸν σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ.